Loslaten
Dag, mijn lief,
Wat sta je daar mooi
Met je ogen gesloten.
Je armen langs je lichaam,
Ontspannen oogleden.
Een roze blos op je lieve wangen,
Los van alles wat je hebt besloten.
In deze categorie plaats ik artikelen over poëzie. Al sinds mijn jeugd, verzamel ik gedichten en heb ook zelf veel geschreven. Heeft u zelf een mooi gedicht, dan kunt u deze ook insturen.
Doortrokken van het hart
Doortrokken van het hart
hou ik van wat ik niet van je ken,
de afstanden in jou
die ik nooit zal afleggen….
Opnieuw geboren
Opnieuw geboren
Ik heb wel meer dan eens
m’n kansen zelf bedorven
het was alsof er iets
in mij was gestorven
Eeuwigheid
Eeuwigheid – Er zijn plekken waar ik zonder glimlach niet meer langs kan. Ooit is daar een grap verteld, een kus geroofd.
Droom
Uit de douche.
Natte haren,
In slierten langs je borsten.
Je mooie huid vervoert de druppels,
Langs je buik,
Via je dijen.
Je laat je bekijken.
Roerloos.
Je lacht.
Mocht je mij vergeten
Mocht je me vergeten
wil ik dat
je één ding weet:
Als ik kijk naar de kristalmaan,
de rode tak van trage herfst
bij mijn raam,
als ik, bij het vuur gezeten,
de ongrijpbare as neem
of rimpelig lijf van brandhout,
weet je,
dat alles mij tot jou voert,
alsof alles wat bestaat,
geuren, licht, metalen,
scheepjes zijn die varen
naar jou eilanden
die me verwachten.
Loslaten – Nelson Mandela
Om los te laten is liefde nodig.
Loslaten betekent niet dat ’t me niet meer uitmaakt,
Het betekent dat ik het niet voor iemand anders
kan oplossen of doen.
Loslaten betekent niet dat ik ‘m smeer,
Het is het besef dat ik de ander ruimte geef.
Je hebt mij alleen gelaten
Je hebt mij alleen gelaten. Een gedicht van Hans Lodeizen.
je hebt me alleen gelaten
maar ik heb het je al vergeven
want ik weet dat je nog ergens bent
vannacht nog, toen ik door de stad
dwaalde, zag ik je silhouet in het glas
van een badkamer
Bekentenis
Bekentenis
Met zoveel liefde heb ik van je gehouden
dat, nu ik bijna je vergeten ben,
het zeggen van je naam mij is gebleven
een liefkozing, waar ik dagen op kan leven.
En dit is de liefste herinnering:
hoe op het plein, een honinglied van linden,
vanuit de schaduw over witte straten
je aan kwam lopen. Speelse zomerwinden
sloegen de gele zijde van je kleed
tegen je ranke lichaam, en je ogen
waren van heimwee raadselig verwijd.
Hoevele zomers zijn sindsdien vervlogen.
Met zoveel liefde toch heb ik van je gehouden
dat, nu ik bijna je vergeten ben,
het een liefkozing der lippen is gebleven
je naam te zeggen als ik eenzaam ben.
Hans Warren
Verzamelde Gedichten. (Amsterdam: Bert Bakker, 2002)